කැම්පස් ඇවිත් දැන් අවුරුද්දකුත් ගත වීලු. ඒ බවද දැන ගත්තේ එකෙක් කෝල් කර කිවූ පසුය. එනමුදු දැන් සිටින්නේ ගෙදරය. කරන්නට දෙයක් නොමැත. පට්ට කම්මැලිය. කවුරුන් හෝ කරන්නට දෙයක් සොයා දෙන්නේ නම් නොමිලයේ වුව සේවය කිරීමට සිතක් පහල වී ඇත. මාස එක හමාරකට පෙර නම් ජොලිය. පොඩි ජොබක් කලෙමි. එය පට්ට ආතල් ය. රසවත් ය. ඒවා වෙනත් දවසක කීමට බලාපොරොත්තු වෙමි.
අද දවස පුදුමය. කම්මැලිකම පිටාර ගලයි. මේ කියන්නේ අද වන් දවස් වල මාගේ දින චරියාවය. මෙය කියවීමෙන් පසු මෙලෝ රහක් නැත්තේ නොවේදැයි සිතෙනු ඇත. කමක් නැත. සමහරෙක්ට කිනම් විපතක්දැයි සිතෙනු ඇත. කුමක් කරන්නද?
හ්ම්.... උදේ පාන්දරින්ම අහැරුනෙමි. කොට්ටය යට තිබූ කුරු කුරුව ගෙන බැලුවෙමි. වෙලාව 9 පසුවී අති බවක් එහි සඳහන් වෙයි. එය මා අතින් බිම වැටුනේද? මට බය සිතුනි. දැන් එය වටිනා කුරු කුරුවක් නොවේ. නමුත් තවත් වරක් එය වැටීම එහි අවසන් වැටීම බව මට සිතේ. එහි පතුරු ගොස් ඇත. නමුත් මම එයට කැමතිය. එහෙයින් විසි නොකරමි. ජනේලයෙන් එලිය බැලූ පසු එහි සත්යතාව මට වැටහුනි. 9 ට හෝ ඇහැරීම ගැන සතුටු සිතුනි. කුරු කුරු ෆෝන් කබල ගෙන හුරු පුරුදු නොම්බරයක් කෙටුවෙමි. නමුත් ප්රතිචාරයක් නැත. තවත් වරක් උත්සහ කලද ලැබුනු කෙන්ගෙඩියක් නැත. ඒ අතින් ඇය මට හපන් ය. මේ දින වල ඇය ඇහැරෙන්නේ 10 පසු වීය. නරකම නැත. නැගිට ගොස් පිරිසිදු වී පැමිනුනෙමි. වෙලාව 10 ට ආසන්නය. නැවත වරක් ඇයට වදයක් වීමට සිතුනි. මෙවර ප්රතිචාරයක් ලැබුනි.
